Τώρα που έμαθε να μην τρώει, πέθανε

Κάπως έτσι αποκρίνεται ο Χότζας όταν λόγω οικονομικών δυσκολιών που αντιμετώπιζε μείωνε καθημερινά τη μερίδα τροφής που έδινε στον γάιδαρό του, σε σημείο που δεν τον τάιζε.


Η σημερινή κατάσταση που βιώνουμε δείχνει πως την ίδια λογική ακολουθούν και οι εμπνευστές της οικονομικής πολιτικής σκηνής στην χώρα μας.  Κανένας δεν απαντά στην ερώτηση  για το ποιος είναι ο τρόπος που η Ελληνική οικονομία, η πραγματική και όχι αυτή των αριθμών, θα μπορέσει να ανακάμψει.  

Και μετά?

Η επιτυχία του PSI+, στις 9 Μαρτίου, δίνει στην χώρα μας αναγκαίο χρόνο για να αντιμετωπίσει το πρόβλημα της οικονομικής ύφεσης που μαστίζει σήμερα την κοινωνία.

Το PSI+ έρχεται, μετά, όμως, τι;

Είναι αναγκαίο να αντιμετωπιστεί το ελληνικό πρόβλημα του δημοσίου χρέους της Ελλάδας. Η βιωσιμότητά του ενέχεται στο κατά πόσο θα μπορέσει η χώρα να ανταποκριθεί στις κεφαλαιακές της ανάγκες τόσο σήμερα όσο και μελλοντικά. Με το σκεπτικό αυτό δημιουργήθηκε το PSI+, που θα συμβάλει, σημαντικά, στην περαιτέρω μείωση του ελλείμματος της γενικής κυβέρνησης, αλλά, ενδέχεται να προκύψουν μερικά θέματα κατά την υλοποίησή του.

Για ποια ανταγωνιστικότητα μιλάμε;

Τέλη του 2009, αρχές του 2010 η «έλλειψη παραγωγικότητας» θεωρούταν από τους ειδικούς ως ένας από τους βασικούς παράγοντες της οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα. Η ερμηνεία της έλλειψης αυτής ήταν ότι ως λαός δεν δουλεύαμε αρκετά σε σχέση με τους εργαζόμενους σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Και για να μπορέσουμε να βγούμε από την οικονομική κρίση θα έπρεπε να δουλέψουμε σκληρά, με απώτερο στόχο την εξασφάλιση της εθνικής μας κυριαρχίας. Αυτό, έως ότου η συνταγή του πρώτου μνημονίου έπνευσε τα λοίσθια και παρουσιάστηκαν στη δημοσιότητα συγκριτικές μελέτες -από ξένα μέσα ενημέρωσης- οι οποίες αποδείκνυαν πως οι ώρες δουλειάς ενός μέσου Έλληνα εργαζόμενου είναι πάνω από τον Ευρωπαϊκό μέσο όρο. 

Στρωμένος με αγκάθια ο δρόμος προς την ανάκαμψη

Μία έκθεση του ΥΠΕΞ για το επενδυτικό κλίμα στην Γεωργία ανέφερε: ...οι κινήσεις των ενδιαφερόμενων επιχειρηματιών θα πρέπει να γίνουν προσεκτικά και με αξιολόγηση των κινδύνων, σε μία χώρα που διανύει το στάδιο της μετάβασης από την οικονομία κεντρικού σχεδιασμού προς την οικονομία της αγοράς...  Η έκθεση έχει ημερομηνία 27/03/2009.

Περαιτέρω διόρθωση των τιμών των ακινήτων

Με τη φράση «Κάθε πέρυσι και καλύτερα» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η πορεία των πραγματικών τιμών των ακινήτων στην Ελλάδα τα τελευταία δύο χρόνια.

Με τέσσερις φόρους στα ακίνητα που έχει προϋπολογιστεί πως θα παράσχουν στο ελληνικό δημόσιο περίπου 4 δισ. ευρώ θα μας βρει το 2012. Από το ΕΤΑΚ του 2009, έως και το ΦΑΠ του 2011. Και αυτοί οι φόροι δεν περιλαμβάνουν το «ειδικό» τέλος ακίνητης περιουσίας που επιβάλλεται μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ, ούτε τις -πιθανές- αυξήσεις των δημοτικών τελών και φόρων, ούτε πολλούς άλλους εν δυνάμει ή υφιστάμενους φόρους που έχουν ως βάση την ακίνητη περιουσία.

Αντικειμενικές αξίες: Γρίφος η εξίσωση με τις αγοραίες τιμές

Στα τέλη του 2010 είχε ανακοινωθεί πως εντός του ’11 θα γινόταν αύξηση των αντικειμενικών αξιών.  Ο σκοπός της αύξησης αυτής θα ήταν η εξίσωση των αντικειμενικών με τις πραγματικές αξίες της αγοράς.  Αν και δεν έγινε κάτι φέτος, ήδη από το Σεπτέμβρη υπάρχουν φήμες για την εκ βάθρων αναδιάρθρωση του υφιστάμενου συστήματος των αντικειμενικών αξιών, με σκοπό την εξάλειψη των «σημαντικών» αποκλίσεων που παρατηρούνται από τις πραγματικές.  

Ο φόρος στα ακίνητα και το ρίσκο των επενδυτών

Στις 6 Σεπτέμβρη η κυβέρνηση ανακοίνωνε την πώληση μέρους της ακίνητης περιουσίας του Δημοσίου. Tο σχέδιο συνίσταται στο να περάσουν άμεσα στο Ταμείο Αποκρατικοποιήσεων τα ακίνητα που ανήκουν στο Δημόσιο και στεγάζουν κρατικές υπηρεσίες. Το Δημόσιο θα εγγυηθεί ένα ενοίκιο στους αγοραστές των εν λόγω ακινήτων για τις κρατικές υπηρεσίες, που θα συνεχίσουν να στεγάζονται για κάποιο χρονικό διάστημα στις εγκαταστάσεις αυτές και μετά την πώλησή τους.

Όταν η ανάπλαση είναι ...καταστροφή

Πριν από καιρό παρατηρούσα την προσπάθεια επιβολής κυκλοφοριακών ρυθμίσεων σε συγκεκριμένους δρόμους σε δήμο των βορείων προαστίων. Θα τις χαρακτήριζα προεκλογικές παρεμβάσεις, καθώς θεωρείται συνήθης πρακτική -από την εκάστοτε κρινόμενη δημοτική εξουσία- να ικανοποιηθούν χρόνια αιτήματα δημοτών - ψηφοφόρων. 

Ο ημιτελής, χειρότερος από τον ανύπαρκτο σχεδιασμό

Στις 21 Ιουλίου παρουσιάστηκε, από το ΥΠΕΚΑ και τον Οργανισμό Ρυθμιστικού Σχεδίου της Αθήνας (ΟΡΣΑ), ένα ολοκληρωμένο σχέδιο -αν και χωρίς προϋπολογισμό- για την Ανάπτυξη της πρωτεύουσας: το νέο Ρυθμιστικό Σχέδιο της Αθήνας (ΡΣΑ).  Κατά μία έννοια, το ΡΣΑ θα έπρεπε να αντικατοπτρίζει μία «λίστα με επιθυμητούς μακροπρόθεσμους στόχους» που το πολιτικό σύστημα -ως νομιμοποιημένος διαμεσολαβητής της κοινωνικής βούλησης- έχει για την πόλη.  Αποβλέπει στο να δημιουργήσει κατάλληλες συνθήκες για την υλοποίησή τους (ορισμός ΡΣΑ: αρ.1 §2 ν.1515/1985).  Όσον δε αφορά τον κλάδο Ανάπτυξης Ακινήτων, το ρυθμιστικό αποτελεί ένδειξη του πού και πώς θα υπάρξει Ανάπτυξη στα επόμενα χρόνια.